Tuvalet eğitimi

Emziği bıraktıktan sonra en çok korktuğum şeylerin arasında tuvalet eğitimi var. 2 yaş kontrolü için gittiğimiz drumuz artık tuvalet eğitimine başla dediğinde nasıl yani dedim. Aslında belirtileri takip ediyordum ve hazır olduğunuda hissediyordum. Çünkü uzun zamandır gece uykularından kuru kalkan kaan gündüzde 2 saatten fazla kuru kalabiliyordu. Ama yine korktuğum birşey olduğu için erken değilmi dedim. Drumuzda  hayır dedi. Ama yine hep ertelemeye çalıştım. Çünkü çalıştığım için bu eğitimi kendim vermek istediğimden yazın izindeyken yazlıkta en iyisi dedim. Ama tatildeyken anladımki yazlık en iyisi değil tamam evden daha rahat olduğu yönler var. Fakat sürekli evde olmuyorsun, dışarı çıkıyorsun sık sık deniz havuz derken evdeyken açık bıraktık dışarı çıkarken bağladık böyle bir süreç oldu açıkcası çok verimli olmadı. Uzun dönüş yolundada altını bağlayınca bizim iş evde en iyisi diye ertelendi. Şimdi ise başlamayı düşündüğüm eğitimde kafamda bir sürü soru işareti ile okumaya devam ediyorum.  2 yaş sendromu olan bir çocuğu tuvalete yada klozete oturtabilmek büyük bir olay bence, bir kaç gün açık kalan altında yeni sorular yarattı bende 2 yaşındaki çocuk kaç saatte bir tuvaletini yapar?

4 saat tuvaletini yapmayınca kaan acaba bir sorunmu var. Rahat olmadığı içinmi tuvaletini yapmıyor yoksa başka bir sıkıntımı var diye bir sürü soru oluştu kafamda birde her çocuk gibi suyla oynamayı seven kaan tatilde her çişi geldiğinde banyo yapalımmı demeye başlayınca ne yaptım ben dedim. Lazımlık yada adaptör ile oturmayan kaana çişini yaptırmanın en kolay yolu duşa kabinin yanına gelip suyu açıp su ile oynarken çişini yapması ve ayakta olduğu için lazımlığa denk getirmekte zor olduğu için her çiş sonrası belden aşağısı yıkanan kaan düz mantık ile çiş ile duşu bağdaştırdı bunun ne kadar vahim bir olay olduğunu anlamam 3. Günü buldu. Dışarıda nasıl olacak dedim. İşte bir soru işareti daha böyle alıştırıp sonra bir düzene oturtabilirmiyim yoksa en başından mı düzen kurulmalı işte böyle bir süreçte sanırım daha fazla okumam lazım bilemiyorum. 

Şimdilik tuvalet eğitimi maceramızın 1. Bölümü bu bir çıkış bulduğumda yine yazacağım

Kaan 2 oldu

Zaman ne çabuk geçiyor. Daha dün gibi hastaneden çıkışımız. Zaman geçiyor hergün biraz daha bazı şeyler açısından rahatlatken, bazı konularda nasıl davranacağım, yada doğru davranıyormuyum gibi kafamdaki sorularla zorlaşıyor bazı şeyler.

Küçükken sadece anne ve bebek arasında olan iletişim yada aile içi iletişim konuları uykusuzluk, emzirme gibi konular varken, büyüdükçe dış dünyaya açılan ve başka çocuklarla yada etrafla olan iletişim konuları ve kazanması gereken alışkanlıklar gibi konular olunca farklı zorluklar çıkıyor ama bu zorlukların dışında artık kendini ifade edebilen, kendi istekleri ve düşünceleri olan bir bireysin artık ve ben büyüdüğünü gördükçe ettiğin lafları söylediğin şarkıları duydukça senin sohbet ettikçe acayip keyif alıyorum.

İyi varsın ve iyiki girdin hayatımıza senin dürüst, saygılı, başarılı, güçlü sağlıklı olman için elimden geleni yapıyorum. 

Hayata bakış açın geniş olsun, hayatta mutlu olmayı bil, güçlü ol yıkılma, denemeyi çabalamayı öğren başarmanın yolu yılmadan çalışmaktan çabalamaktan geçer. Kararlı ol oğlum istek heves hırs insan için önemlidir. İstedikten sonra yapamayacağı şey yoktur. İnsanlara hayvanlara doğaya zarar verme hepsi sana geri döner senin doğruların herşeyden önemli sen bizim için herşeyden önemlisin,biz hep yanındayız her ne olursa olsun ama doğru yolları seçmen iyi insan olman hayatın hep sana güzellikler getirmesi bir anne olarak en büyük dileğim.

Seni çok seviyorum herşeyden çok

Emziği bırakma

Son zamanlarda o kadar kötü haberler duyuyoruzki çocuklarla ilgili hiçbir şey yazasım gelmedi bırak yazmayı yapasım gelmedi. Keşke çocuklarımıza hiç bir şey olmasa, allahım tüm çocukları korusun.

Bu geçen sürede neler yaptık 2 hafta oldu emziği bıraktık. İlk başlarda sadece uyurken emdiği emzige karşı 1 yaşından sonra aşırı düşkünlük gösteren kaan ile ben evde olduğum zamanlarda uyanıkken saklasamda emziği ben işteyken elinden düşürmemeye aklına geldiğinde meme meme diye tutturmaya başlayınca ve en son 2 emziğinide ağzına alıp emmeye kalkışınca eyvah ne yapacağım diye bende korkular başlamıştı. Babasının küçükken 3 emzikle gezdiği ve 4 yaşına kadar emdiğini söyleyen kavınvalidemden sonra sanırım bırakamayacak diye düşünmeye başlamıştım. Aslında konuşmasını engellemedi emzik öyle bir etkisi olduğu yazıyor internette fakat çok sık boğaz enfeksiyonu olduğunu dra söylediğimde emzik emdiği sürece normal demişti drumuz. 

Grip olduğu bir gün emzik emmek istemedi çünkü burnu tıkalı olduğu için ememiyordu atıyordu yada çıkartıyordu.  Bunu fırsat bilip sakladım emzikleri sağolsun annemde yanımda olunca emzikleri kaybetmişiz dedik. O sordu aradık bulamadık kaybolmuş yolda düşürmüşüz dedik, daha öncede dışarıdayken bir kaç kere düşürdüğümüz için yada kendi elinden düşürdüğü için anladı sanırım. Her uykuya geçişte sordu zaman zaman gündüz sordu. Gece uykuya dalışları zaten uzunlen şimdilerde dahada uzun sürüyor sürekli konuşuyor, ama beklediğimden daha kolay oldu benim için psikolojik boyutunu ise hiç bilmiyorum umarım çok etkilenmemiştir. 

Evde şimdi hiç sormuyor, ama babaannenin kendine dayanamadığını ve her istediğini yaptığını bildiğinden ona ilk başlarda daha fazla ısrar etti tutturdu diyebilirim. 

Emzik faslını atlattık darısı diğer bez, ayakta sallama kısmında umarım onlarıda kolayca atlatırız

2 yaş sendromu ve annenin düşündükleri

EEvet daha önceden hissediyordum buna benzer şeyleri okuyordum ama bu 2 yaş sendromu ile nasıl davranacağımı şaşırmalarım ve bu konuda okuduklarım ile başladı serüven. Aslında çocuk insanın kendini daha iyi tanımasına sebep oluyor ve kendindeki eksikleri gedikleri fark etmesi yanlışları görmesine neden oluyor. Aslında kontrollü bir insan olduğumu düşürüm. Ama çocuk olduktan sonra sanırım hamilelikte aklımın bir kısmını yitirdim uykusuzluktanmı kaynaklı nedir unutkanlık ve dikkatsizlik hallerim var. Bu süreçte bazen evde gayet doğal yaptığım şeyleri yaparken (ne mi? Kürdan kullanırken, gözüme kalem çekerken) kaanın kocaman gözle bana baktığını görüp kendime geliyorum. Bu davranışları onun yanında yapmamaya özen gösteriyorum her yaptığımızı anında yapmak isteyen opitimin yanında ( doğrumu bilemiyorum? İşte böyle sürekli davranışlarımı sorgular moddayım) bir kullanım kılavuzu yokki bu bebelerin.

2 yaş sendromu ile herşeye ııııı demeler her istediğini yaptırmaya çalışmalar bu süreçte okuduklarım çocuğun 0-3 yaşındaki ailenin davranışlarının çocuğun karakterini etkiliyor olduğu ve özelliklede 2 yaş sendromu sırasındaki inatçılığın kalıcılığa yol açtığı olunca benim içimde yaşadığım stress öyle bir arttıki anlatamam.

Bu konuları okurken çocukla iletişime takıldım.sınır ve kural koyma nasıl yapılır? Nasıl kural konulur. Opitim dinlemiyorki 

Böyle bir haldeyim bu sıralar nasıl sınır konulur nasıl kural konulur. 

Okurken her gün yaptığım yanlışları görünce dahada stres oldum. 

Çocukla ilgilenirken bir şeyler öğretirken aslında çocuğun hayal gücünü yok edebileceğimiz, çok fazla karışarak kendini değersiz hissettirebileceğimiz gibi şeyler aşağıda etkili anne baba eğitimi adlı kitaptan bir not. Umarım değişebiliriz düzeltebiliriz hatalarımızı. 

Oyun grubu hakkında

İlk başta adına baktığında bebeğimi oynaması için götüreceğim birde üstüne para vereceğim gibi bir düşünce çıkıyor ortaya ama günümüzde apartman hatta residance gibi yerlerde yaşayıp komşuluk nedir bilmediğimiz bir dönemde yaşafığımız düşünüldüğünde nerde benim çocukluğum diyoruz eminim hepimiz. 

Ben yaşdakilerin eminim çocukluğu çok başkaydı, bahçelerde sokaklarda seksek yakan top ip atlama, saklambaç heleki saklambaç lisede dahi oynadığımızı biliyorum. Eee tabi bilgisayar yok tv kanalları sınırlı onlardada çocuk programları belli saatlerde olunca sokaktan eve girmezdik. Yemek vakti geldiğinde bile yalvar yakar ekmek arası bişey ver deyip eve girmek istemezdik. Şimdi bakıyorumda şuan yaşadığım yer yine bir site bahçesi var, ama hiç birşey aynı değil sanki kedi köpek kuş sayısı bile aynı değil. Evet rahat bir evde ve sitede oturmama komşularımla ilişkimin iyi olmasına rağmen çocuğum ile yaşıt birilerini bulmakta zorlanıyorum. İşte bı koşullarda bizi oyun gruplarına dahil olmaya itiyor. Çocuklarımızı yine yaşıyları ile kapalı ortamlara sokup oyuncaklar ile oynayarak sosyalleşme çabasına itiyor birde üstüne para vererek. Giden atkadaşlarımdan duyduğum süslenip püslenip kendini ve çocuğunu yarıştırma içinde olan farklı insanlarla mecburen bir araya gelinme mekanları..,

Ama yok bütün bu düşüncelerime rağmen bende arayış içine girdim havaların serinleyipte dışarıda oynayamayacağımız günlerin geleceği düşüncesi ile seçeneklere baktığımda fiyatlar çok farklı 1-2 saat arasında değişen oyun gruplarının fiyatlarıda 20-50 arasında değişiyor. Maalesefki her şehirde çok fazla şeçenek bulmak zor iken bazı şehirler gerçekten şanslı bu yaşadığım durumu görünce insan acaba diyor sırf oyun grubu ve parti evi açma düşüncesi gerçekten cazip gözüküyor ama tabiki bu işin uzmanları gerekli...

Çocukların sosyalleşmesi gerçekten önemli özelliklede kendi yaşıtları ile bilmiyorumki yeni nesil anneler 9 aylıkken bir oyun grubuna dahil olmak istiyorki buna bende dahil doğrumu bilemiyorum. Çokmu aceleci davranıyoruz ?

Büyümek

Bazı şeyleri anne olunca anlatsın derler ya gerçekten öyle. Zaman geçiyor gözünün önünde büyüyor bebeğin ilk zamanlar zaten dünyadan habersiz sende oda ama yavaş yavaş herşeyi anlıyorsun oda anlıyor. Kişiden kişiye değişir ya kimisi bebekliği çok zordu büyüdükçe daha iyi der ama benim için öyle değil ya unuttum yada hakikaten öyle değil. Kaan bebekkende zordu çok gazlıydı uyumuyordu ama onlar bir şekilde geçiyor. Şimdi gözümün önünde her geçen gün yeni birşeyler öğrenen bir küçük adam gördükçe hem çok mutlu oluyorum hemde silkiniyorum. Öyle aç gözlerle bakıyorki bazen onun bakışı ile kendime geliyorum. O an benim yaptığım şeyi öyle dikkatle izliyorki yada yaptığı bazı hareketleri görünce seni nasıl gözlemlediğini anlıyorsun. En basit eline tencere ve kaşık verdiğimde kaşığı tencerenin kenarına vuruyor tıpkı benim yemek yaparken yaptığım gibi... 

İşte böyle zamanlarda senin öğrettiğinden çok gözlem ile bir çok şeyi öğrendiğini gördüğünde her hareketine dikkat etme gereği duyuyor insan. Resmen elinde bir hamur veriliyor ve sen şekil veriyorsun. İşte bunları gördüğümde daha çok okumam gerektiği daha çok öğrenmem gerektiğini ve hatta değişmem gerektiğini hissediyorum. İşte burada başlıyor zorluk çocuğunun geleceğini karakterini yaptığın en ufak bir şeyin etkileceğini bilmek ve olaylar karşısında vereceğin tepkileri kontrol altına almak ve aynı zamanda doğallık...

Bazen olaylar karşısında ne yapmam gerektiği konusunda kararsız kalıp kafamın karıştığı araştırdığım oluyor. Bir çok şey gibi 2-3 farklı tez ve davranış şekli yazıyor. Hangisi doğru o kararda tamamen annenin babanın seçimi oluyor. İşte bu yüzden büyüdükçe dahada zorlaşıyor bana göre ...umarım doğru kararlar ve doğru seçimler yapıyoruzdur çocuklar konusunda işte bu aşamada beraber büyümek esnasında sosyal ağlarda çocuk üzerine konuşmalar yazışmalar çoğu zaman anneler için kendini yalnız olmadığını hissettiriyor ve hatta araştırmaya itiyor. 

İyiki varlar diyorum. Daha güzel günler daha doğru seçimler ile beraberce büyürüz inşallah

Kaan 18 aylık

Zaman çabucak geçiyor 1.5 olduk. Geçer mi? Büyürmü? Derken bazen küçük hallerini hatırlayamıyorum bile ..

Şimdilerde eminim her annenin yaşadığı yetememe duygusunu yaşıyorum sıksık hafta içi çalıştığım için haftasonlarını bol bol aktivite ve kaliteli vakit geçirmeye çalışıyorum. Ne kadar iyi bilemiyorum ama bir arayış içinde olduğum kesin yaşadığımız yerde bir oyun grubu bulamamak beni üzen şeylerden o eksiği kendim ne kadar kapatabilirim bilmiyorum. İnternetten bulduğum aktiviteleri beraber yapmaya çalışıyorum. 

18 aylık olduk ama hala uyku sorunumuz var. Kendi kendine uyumuyor ayakta sallıyorum ve uyku eğitimi için sanırım geç kaldık umuyorumki kendi isteği ile sallanmayı bırakmak ister. Bunun dışında yemek yemelerimizde zor masaya bizimle oturduğunda en fazla 10 dakika bile sürmüyor ondada kendi ağzına gidenden çok yer ve üstü başı yiyor yemeği önce böyle yemesini sağlayıp sonra kendim yediriyorum ne yapmalıyım bilmiyorum yemezse yemesin deyip bırakmalımıyım. Evde kendin bakmayınca bazı rutinleri oluşturamıyorsun işte hala süt içmiyor kaan beni en çok üzen konulardan biride bu denemediğim şey kalmadı drumuzda yoğurt ve peynir yiyorsa tamam diyor. Kaan gün boyunca oturan bir çocuk olmadığı için mama sandalyesindede oturmak istemiyor artık bizim oturduğumuz gibi sandlyede ordada belli bir süre duruyor. Kalktığında içeri gitmek istiyor bırakmalımıyım kalkmamalımıuım bilmiyorum. İşte büyüdükçe kafamdaki sorular ve ne yapmalıyımlar dahada artıyor. Umarım bizim için en doğrusunu buluruz.